نیمایی‌های نیما یوشیج

مصحّحانِ سروده‌های نیما، نه‌تنها نیمایی‌های نیما را جدا نکرده‌اند، بلکه گاه سروده‌های نیمایی‌اش را نشناخته‌اند. برای نمونه در نگاه نیما عروضِ شکسته، ارزشی موسیقایی دارد ولی برخی مصحّحان، وزن چند شعر او را هجایی دانسته‌اند. گروهی به شیوه‌ی نیما توجه نکرده و نه‌تنها در تصحیح و خواندن سروده‌های او کوتاهی‌هایی کرده‌اند، چه‌بسا سروده‌هایش را سست کرده و با غلط‌های تایپی و ویرایش نادرست به چاپ رسانده‌اند. دسته‌ای نیز سروده‌های نوقدمایی‌اش را به بیش از چهار سطر تقسیم کرده و آن را شعر نو دانسته‌اند. بنابراین به پژوهشگرانی نیازمندیم که ما را از این آسیب‌ها رها سازند.

مانلی آمارد، سراینده و پژوهشگری‌ست که با پژوهش در نیمایی‌های نیما، این خواسته را برآورده، آسیب‌ها را برطرف ساخته، غلط‌های مصحّحان را ویراسته و کاری بزرگ برای شناخت نوآوری‌های شعری نیما انجام داده است. کتابِ «نیمایی‌های نیما یوشیج»، نشان از نگرش ویژه‌ی او به نوسرایی یا تازه‌سرایی نیما دارد. وی سروده‌های نیمایی را وارونه‌ی نگاهِ دیگران، گونه (ژانر) می‌داند، نه قالب. و این حکایت از کار نیما دارد که هنوز چالش‌برانگیز است. خواندنِ این کتاب برای علاقه‌مندان شعر و شعرپژوهان به‌ویژه پژوهشگران شعر نو سزاوار است تا ابهام‌هایی را که در منشِ شعریِ نیما پدیدار است، به درستی بشناسند.