کتاب دوم تسلیمی " گزاره هایی در ادبیات معاصر" است، اثری که در ۳۲۸ صفحه از نشر اختران به سال ۱۴۰۱ منتشر شده و تاملاتی است درباره شعر و شاعری از سه دریچه پیشامدرن، مدرن و پست مدرن در ۵گزارش به شرح زیر: _ شعر رومانتیک _ شعر اجتماعی ایران _مدرنیسم متعارف _مدرنیسم و مدرنیسم رادیکال _شعرهای دوره ی اخیر نویسنده در مقدمه کتابش از گزاره های " پیوسته _ گسسته" یاد کرده و آورده که فصل های کتاب را می توان جداگانه و نیز با هم خواند و همین هم این مجوز را به من می دهد که روی...
_ نگاهی به ” نقد و تحلیل افسانه های گیلان ” و ” گزاره هایی در ادبیات معاصر ایران” از علی تسلیمی
دو اثر_دو پنجره برای دیدن و شنیدن _ نگاهی به " نقد و تحلیل افسانه های گیلان " و " گزاره هایی در ادبیات معاصر ایران" از علی تسلیمی پژوهش و پژوهیدن از الزامات دنیای امروز است، بویژه در جامعه ی همانند جامعه ی ما که گفتار شفاهی در اولویت بوده است. علی تسلیمی یکی از کسانی است که راه مخالف رفته و به اقدام پژوهی روی آورده است. او پژوهنده ی نامه های ایرانی است، او کسی است که هم بینش روشن داشته و هم دانش درست درمان. علی تسلیمی را با کتاب هایش باید شناخت. او طیف های...
نکاتی دربارهی رمانِ “وارونیا” نوشتهی علی تسلیمی
(حسین پروانه) این نوشتهی کوتاه بیشتر ارائهی طرحی کلی است پیرامونِ فضای محوریِ رمان وارونیا و قصد دارد با تمرکز بر جنبههای ویژهای از متن، قرائتی اجمالی از وجوه اجتماعی-سیاسیِ آن به دست دهد. همچنین پیشفرضِ نوشتهی پیشرو این است که خواننده، پیشتر رمانِ وارونیا را خوانده و ازاینرو، اشارههای مختصر به نامها و بخشهای داستان برای او مبهم نمینماید. ۱) جهان وارونه گی دوبور از متفکران مشهورِ سیتواسیونیستی (موقعیت گرایان) در کتاب جامعه نمایش میگوید: "در جهانِ به راستی وارونه، حقیقی و اصلی لحظهای از جعلی و بدلی است". دوبور این گزاره را زمانی پیش نهاد که هنوز حجم...
گزاره گردانی در شعر «نو-نیمایی» (پیرامون سده 15 خورشیدی)
ادبیات گزارهگردانی و دگرگونسازی روایتها و ناروایتها به گزاره و روایتی تخیلی است که به واژهها و دالها و نه مصداقها مینگرد و حتی روایتها را میشکند. داستان، گزارهگردانی در نثر و پاراگراف است و شعر گزارهگردانی در بند، اما معمولاً فشردهتر و چشمگیرتر. هنگامیکه میگوییم «شعرِ تری سرودم»، بهگونهای ساده از «آب تر است»، گزارهگردانی کردهایم. اما اگر بگوییم «من شعر میپاشیدم و درختان میرقصیدند»، نشانهها را غیرعادیتر کرده و گزارهگردانی پیچیدهتری ارائه دادهایم و هنگامیکه بگوییم «من اسب میپاشم» گزارهگردانیاش مصداق را گریزپاتر میکند. اگر بدون این مقدمات گفته میشد «من اسب میپاشم» کل گزاره چونان دالی بیمصداق...